دستم بروی سینه برای ارادت است

این بارگاه قدس امام کرامت است

فرقی نمی کندزکجامی دهی سلام

اومی دهدجواب ترااصل نیت است

عزیزی می گفت:

طول عمر انسان خیلی مهم نیست بلکه آن چه مهم است عرض عمرآدمی است

اگرخاطرشریفتان باشد درشماره ۵۱ مجله دلتای مثبت خبرازبیماری "دکتروفاغفاریان "دبیرهیئت تحریریه مجله که  حقیقتا الگویی مثبت درهمه عرصه های علمی وعملی برای ما ومردم عزیزمان بودبه خوانندگان عزیزمجله دادیم ودست دعا برای سلامتی وجودارزشمندش به سوی آسمان بلندکردیم وشاید گاه ،علاقه بی حدمان به وجودنازنینش موجب می شد که ازاین حقیقت بزرگ غافل شویم که :

آری این دنیاسرای جاودانه برای زندگی ما  نیست بلکه

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغمه ای خواند وازصحنه رود

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

گویی حکمت الهی که بهتراززندگی دراین دنیا  برای اوبودآسمانی شدن روح بلندش بود.

روحش شاد

سوژه های سال اول انتشارمجله :

پروفسورحسابی:از۶سالگی کار کرد،درپاریس راننده تاکسی شدونمره عینکش ۵.۳۱بود

مازیارآل داود:سفالگری که خانه اجدادش درکویررابازسازی کرد وازهمه دنیا توریست جذب کرد

فاطمه دانشور:بانویی که به یکباره به فکر صادرات سنگ معدن افتادوموفق شد

پروفسورسمیعی:نفراول جراحی مغزدنیا مثبت اندیشی رامهترین عامل سلامتی می داند

علی ترکش:دانشجوی اصفهانی که ایده پردازکارخانجات بزرگ اصفهان است

حسین پهلوان مقدم:معرق کاری که برای رسیدن به هدفش ۰۱ سال درجنگل های ایران جستجوکرد

علی شالچی:نابینایی موفق که بعدازنابینایی قله های ترقی راپیمود ودرکره کارخانه نساجی دارد

عبدالله والی:کارمندساده ای که به عشق خدمت به مردم  محروم بشاگرد  به آنجا سفر کرد

دکترمجیبیان:دانشجوی پزشکی که یک مطب کوچک رادریزد به بیمارستانی بزرگ تبدیل کرد

 نیمه  بهار ۱۳۴۲ در یک خانواده ساده در شهرستان نجف آباد، دیده به جهان گشود، نامش را ید الله نهادند و به دلیل ضعف بینایی بسیار نگران آینده اش بودند. بیماری ارثی آب سیاه چشمان او را در خرداد ماه ۱۳۵۰ به طور کلی از او ربود و دیگر دیدگانش از لذت تماشای گل های بهاریکه بسیار دوستشان می داشت محروم ماند.

     پدرش به کار بنّایی مشغول بود و تمامی تلاشش را برای مداوای بیماری او صرف کرده بود، اما حتی همان اندک بینایی را که در دوران کودکی داشت، برایش باقی نماند.

    مادرش می گوید: وقتی در خردسالی او را برای معاینه به اصفهان می بردم، از دیدن افراد معلول که به تکدی مشغول بودند دلم می گرفت و همیشه از خداوند می خواستم که کاری کند تا فرزندم چنین سرنوشت رقّت باری نداشته باشد. بی گمان همین دعای مادر نیز بهترین توشه  راه پر آسیب و زندگی سختش گردید و او را به بوستانی برد، که شمیم عنبرینش جان کودک را طراوت بهاران بخشید و دریچه  قلبش را به روی ریحانه های خوشبوی اندیشه و دانش گشود.

    ید الله در سن ده سالگی به آموزشگاه نابینایان ابابصیر اصفهان رفت و دوران تحصیل را در کنار همنوعان نابینایش آغاز کرد. نخست در مدرسه ی ابابصیر و پس از آن در مدرسه راهنمایی احمدیه  اصفهان. دو سال اول دوره  متوسطه را در دبیرستان های سید جمال الدین اسد آبادی و هراتی در اصفهان به سر برد و دو سال آخر دبیرستان را نیز در دبیرستان علامه طباطبایی شهرستان نجف آباد در رشته  اقتصاد گذراند. 

در آزمون سراسری ۱۳۶۲ رشته  ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان را برای ادامه تحصیل برگزید و همراه با سایر افراد بینا به آن مشغول شد.

او درگفت وگوبامجله دلتای مثبت،تمام توفیقات خود را در مراحل مختلف تحصیل مرهون لطف همیشگی الهی می داند و معتقد است:      

«اگر دست مهربان ایزدی پدر و مادری پر مهر و مشفق و برادران و خواهرانی حساس به من عطا نمی کرد، بی گمان هرگز راه به جایی نمی بردم.»

    برادر بزرگش ،مهدی، که در سال ۱۳۶۲ در جنگ تحمیلی به عنوان یکی از سرداران اسلام شربت شهادت نوشید،در دوره  ابتدایی و متوسطه با خواندن کتاب برای او، ید الله را با دنیای خرد و اندیشه و مبانی عقیدتی اسلام آشنا کرد، تا حدی که ذهن کوچک او با اندیشه های بزرگان انس گرفت و آن چه امروز دارد سرمایه ای است که از مطالعه کتاب های فراوان به یاری برادر شهیدش در آن دوران اندوخته است.

    هم زمان با قبولی در دانشگاه، به عنوان معلم حق التدریس در آموزش و پرورش استثنایی کلاس نابینایان را در شهرستان نجف آباد راه اندازی کرد. پس از فراغت از تحصیل به عنوان دبیر ادبیات در مجتمع آموزشی ابابصیر به تدریس پرداخت. در سال ۱۳۷۰ موفق به ورود به مقطع کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد شد. 

    قرب علی نقش اعضای خانواده اش را در تمامی مراحل زندگی تعیین کننده  می داند. همسر و فرزندان شکیبا و پر مهری که در همه حال یار و مددکار او هستند و او به پشتوانه آن همه صمیمیت است که جسارت هر کاری را دارد.  طبق گفته او، وظیفه شغلی وی به سه بخش تقسیم می شود: تدریس در آموزشگاه نابینایان، تدریس ادبیات در مدارس عادی شهرستان نجف آباد و سرکشی به دانش آموزان نابینا که در مدارس عادی به صورت تلفیقی به تحصیل اشتغال دارند. او همواره تلاش خود را برای توفیق دانش آموزانش مبذول می داشت و بیش از آن که رابطه  اداری معلمی و شاگردی بینشان حاکم باشد، صمیمیتی همراه با احترام و رعایت حق معلمی و شاگردی بین آن ها برقرار است. صمیمیتی که هنوز هم با شاگردان دیرینه دارد و از آن لذت می برد. او رمز موفقیتش را در این دوستی ها دو چیز 

می داند: احترام متقابل و صراحت لهجه.

    یکی از مفیدترین و لذت بخشترین مراحل کار قرب علی، تدریس او به برادران جانباز بوده است. او حدود هشت سال به آموزش نابینایان جانباز شهرستان نجف آباد پرداخت. در این میان می توان به دو برادر جانباز اشاره کرد که یکی علاوه بر نابینایی، هر دو دستش از بالای مچ قطع بود و برادر دیگر نیز علاوه بر محرومیت از چشم ،قطع نخاع بود که می بایست با هر دوی آن ها تمامی دروس را به طور شفاهی تمرین و تکرار نمود. او دروس ادبیات، عربی و زبان انگلیسی دوره دبیرستان را با آنان کار می کرد. قرب علی این زمان از خدمت خود را بهترین دوره ها می داند. نه به این خاطر که معلم این دو جانباز بود، بلکه به این دلیل که آن دو درس هایی به او دادند که هرگز در هیچ کتابی بدان دست نیافته بود. درس همت و اراده و مردانگی. درس ایثار و پایداری. درس مقاومت در برابر مشکلات و مصائب. هم اکنون یکی از این دو برادر فارغ التحصیل کارشناسی ارشد تاریخ دانشگاه اصفهان است و برادر دیگر با مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی.

    او بیش از یک صد حلقه نوار کاست آموزشی از متون ادب دبیرستان را برای دانش آموزان نابینا تهیه کرده است تا دانش آموزان نابینا که از یاد داشت مطالب متنوع در کلاس های عادی محرومند بتوانند با بهره گیری از این گنجینه، بر توشه علمی خویش بیفزایند.

     از کار های تحقیقی او که مراحل پایانی خود را می گذراند، کتاب آموزش کوتاه نویسی انگلیسی است که آن را برای آموختن کوتاه نویسی انگلیسی به نابینایان به شیوه  خود آموز تهیه نموده است.

 از به یاد ماندنی ترین خاطره هایش حکایت صمیمیت و صداقت دانش آموزان بینا در دبیرستان حضرت فاطمه سلام الله علیها در نجف آباد است. دانش آموزان نباید معلم را فردی ناامید و دلخسته بنگرند. گرچه سختی ها فراوان است، اما کلاس عرصه نمایش آن نیست. وقتی وارد کلاس می شوید باید فقط اندیشه  شما بالندگی دانش آموز باشد. تفکری که همه  معلمان را به سر منزل مقصود می رساند.یدالله درسال۸۸۳۱ معلم نمونه کشوری شد

من موسی محمدی تیر ماه در سال ۱۳۴۹ در روستای محروم  گیفت در اطراف زرند کرمان چشم به جهان گشودم. روستای محرومی که هنوز هم بعد از گذشت چهل سال از تولدم، فاقد امکانات اولیه همچون برق می­باشد.

هفت بهار از عمرم نگذشته بود که ناگاه شبی زلزله، خانه­های روستای ما را به هم پیچید و بسیاری از اهالی روستا که از بستگان ما بودند برای همیشه زیر آوار مدفون شدند. لیکن با تلاش امدادگران، تن نیمه­جان و مجروح من و پدر و مادرم را از لابلای سنگ و خاک بیرون کشیدند و ما را نجات دادند. 

چون روستای ما فاقد مدرسه بود در کلاس اول ابتدایی ناگزیر بودم  مسافتی حدود ۳۰ کیلومتر را  طی کنم تا خود را به مدرسه­ای در روستایی دیگر برسانم و در آنجا درس بخوانم.

درسال اول ابتدایی بدلیل وقوع آن زلزله مهیب و تخریب همان مدرسه روستای مجاور، کلاس درس  موقتاً تعطیل شد و بعد بچه­های کلاس را براساس اینکه یک سال از دوران شروع تحصیلات اولیه­شان گذشته به سر کلاس دوم نشاندند. در حالیکه حتی من سواد خواندن و نوشتن نداشتم و معنی کلمات را نمی­دانستم.

در کلاس سوم دبستان بودم که قالیبافی را در روستا شروع کردم. پدرم چون در زلزله سال ۵۶ معلول و زمین­گیر شده بود، چند سال بعد که انقلاب شد، تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی(ره) قرار گرفت و من به کمک کمیته امداد با انگیزه­هایی که در درون خودم بود برای امرار معاش پدرم، در کلاس سوم ابتدایی شروع به قالیبافی کردم و براساس طرح شهید رجایی  وکمیته امداد مبلغی را ماهیانه دریافت می­کردم. کار می­­کردم و در کنارش درس هم می­خواندم. به کلاس پنجم ابتدایی که رسیدم مدرسه به علت بالارفتن سن من (چون چند سال مردود شده بودم) به من اجازه ادامه تحصیل نداد و من بقیه تحصیلم را به صورت متفرقه انجام می­دادم.کلاس سوم راهنمایی که بودم در سن ۱۵ سالگی با دخترعمویم که تنها باقیمانده خانواده­شان در واقعه زلزله سال ۵۶ بود، ازدواج کردم. وقتی تصمیم به ازدواج گرفتم، هیچ پولی نداشتم. فقط توانستم روی سند ازدواج­مان یک یخچال و یک کپسول گاز و یک قالی از اداره بازرگانی بگیرم. یخچال را ۳۶۰۰ تومان خریدم و در بازار آزاد، به مبلغ ۲۰/۰۰۰ تومان فروختم و تصمیم گرفتم با همان ۲۰ هزار تومان عروسی را برپا کنم. چون آن زمان امدادگر افتخاری هلال­احمر هم بودم رئیس هلال­احمر زرند که مرا می­شناخت و از جریان ازدواج من خبردار شده بود، به من گفت: دختر محرومی از آشنایان ما هست که خیلی دوست داریم او را هم به خانه بخت بفرستیم، چنانچه مورد مناسبی داری که به درد ازدواج با او می­خورد به من  معرفی کن. من نیز پس از شنیدن این حرف یکی از پسرهای مورد اعتماد از آشنایان را که طلبه هم بود برای ازدواج با آن دختر به او معرفی کردم و خیلی زود مقدمات ازدواج آن­ها نیز فراهم شد.

قرار مراسم ما برای روز دوشنبه شد و مراسم آن­ها برای روز چهارشنبه. چون خرید عروسی ما و آن طلبه تقریباً همزمان شده بود، یکروز که به اتفاق هم به بازار رفتیم، فهمیدم هیچ پولی در بساط ندارد و به همین دلیل تمام ۲۰ هزار تومان را که برای عروسی خودم آماده کرده بودم تقدیم آن دوست طلبه­ام کردم و عملاًَ برنامه مراسم عروسی­ام در روز دوشنبه با این کار بهم می­خورد.  وقتی جریان به گوش رئیس هلال­احمر رسید، او ۲۰ هزار تومان وام برایم مهیا کرد تا مراسم من بهم نخورد. 

بالاخره مراسم عروسی ما انجام شد و من که آن زمان کلاس سوم راهنمایی بودم، به صورت متفرقه شروع به خواندن درس­های دبیرستان کردم و همزمان به عنوان نگهبان شهرداری هم شب­ها نگهبانی می­دادم و ماهی ۲۰۰ تومان حقوق می­گرفتم.

دوسال سربازی ام رادرتهران گذراندم وتازه سربازی­ام تمام شده بود که کمیته امداد اعلام کرد  به کارشناس فرش نیاز دارد و چهار شرط آن را داشتن گواهینامه، آشنایی به قالیبافی، تاهل و داشتن حداقل دیپلم اعلام کرده بود. من خوشبختانه تمام این چهار شرط را دارا بودم  لذا سریعاً مشخصات خودم را به کمیته امداد اعلام کردم و پذیرفته شدم،مسئولیت من در آنجا این بود که می­بایست ۱۴۰ تا ۱۵۰ دار قالی را برای زنان بی­سرپرست آموزش می­دادم. به تک تک آن­ها نظارت و سرکشی می­کردم و شرط متاهل بودن که کمیته امداد گذاشته بود به همین جهت بود که  در واقع چون مسئولیت تعداد زیادی از زنان بی­سرپرست را عهده­دار شده بودم می بایست خودم ازپختگی لازم برخوردارباشم.

همیشه تفکر مثبت و فکرهای طلایی و کلیدی راهگشاترین عامل برای موفقیت هستند، روزی که در تنهایی خود به کار این زنان بی­سرپرست فکر می­کردم، به ذهنم جرقه زد که اگر هرکدام از این زنان، تعدادی مرغ در اختیار داشته باشند که هم آن­ها را نگهداری کنند و هم از تخم­مرغ و گوشت آن­ها ارتزاق کنند و کم­کم تخم­مرغ­ها را تبدیل به جوجه کنند،  در واقع یک کار تولیدی کرده­اند و ضمنابه  درآمدزایی زندگی خودشان کمک خوبی کرده­اند.همین تلاش و پشتکار موجب شد یکی از مرغداران منطقه به من اعتماد کرد و بدون دریافت هیچ وجهی، تعداد  یکهزار جوجه را در اختیارم گذاشت و من سریعاً آنچه در ذهنم پرورانده بودم جامه عمل پوشاندم.

ابتدا به کمک همسرم  و بعد به کمک زنان بی­سرپرست، جوجه­ها را در محل خانه­های نیمه خراب زلزله­زده نگهداری کردم و مراقب آن­ها بودم تا اینکه بزرگ شدند و وقتی حسابم را با آن مرغداری تسویه کردم، او تعداد بیشتری مرغ و جوجه در اختیارم گذاشت و از ۱۰۰۰ تا به ۲۰۰۰ تا از ۲۰۰۰ به ۳۰۰۰ همینطور رو به افزایش رفت تا اینکه الان خدا را شکر ۵۷۰۰۰ تا مرغ دارم و برای ۴۰ تا ۵۰ نفر هم از این طریق اشتغال­زایی کردم و منجر به این شد که کارخانه دان مرغ هم زدم.کم­کم صاحب سرمایه شدم و به هر مددجو تعداد ۵۰۰ تا ۶۰۰ تا جوجه می­دادم و مرغ هم درآمد خوبی داشت. در آن سال مبلغ ۲۶ میلیون که رقم زیادی هم بود گیر ما آمد.بعدابه فکراین افتادم که ازدرآمدم مرکزی برای نگهداری کودکان بدسرپرست ومعلول ذهنی  وزلزله زدگان بم دایرکنم والان بحمدالله بزرگترین مرکزنگهداری معلولین ذهنی رادرکرمان دارم واینگونه بودکه گذشته خودرانیزفراموش نکردم ودست دیگران راگرفتم .

وقتی یک روز صبح، از سال­های اوایل انقلاب، چهره جوان مودب و محجوب و خوش­برخوردی را در کوچه پس کوچه­های خیابان افسریه می­دیدید که موتور گازی­اش را از خانه استیجاری بیرون می­آورد و با زحمت ،آن را روشن می­کند تا به موقع به سرکارش برسد، به سختی می­توانستید حدس بزنید که آن جوان، فارغ­التحصیل رشته مهندسی الکترونیک از دانشگاه ملی با نمره­ای بالا است که خدمت در سپاه پاسداران را بر بورسیه تحصیلی فراهم شده برایش در آمریکا ترجیح داده و به همه جاذبه­های آن پشت پا زده است تا در زمان بحران جنگ تحمیلی بتواند از دانش عظیمی که در رشته فنی و الکترونیک بهره­ برده است، در جهت خدمت به رزمندگان اسلام در دوران دفاع مقدس بهره ببرد و در فلج کردن سیستم مخابراتی دشمن استفاده کند.

وفا غفاریان آن سال­ها همچون سایر شیرمردان این مرز و بوم، عنان از کف بداد و تاب نیاورد که اجنبی، خاک پاک سرزمینش را آلوده کند.

ادامه تحصیل را با تمام علاقه­ای که بدان داشت به روزگار دیگری واگذار کرد و لباس رزم پوشید که در آن زمان درنگ جایز نبود. مرکز جنگ الکترونیک سپاه ،قرارگاه وی شد که به گفته همرزمانش کاری کرد ،کارستان. اغراق نیست بگوییم یافته­ها و دستاوردهای وفا و دوستانش روند جنگ را دچار تغییر کرد و ما را در حوزه جنگ الکترونیک بر دشمنی که تا بن دندان توسط کشورهای پیشرفته مسلح شده بود، چیره ساخت. وفا غفاریان پس از سپری کردن این دوره به وزارت سپاه آمد و حد فاصل سال­های ۶۵ تا ۶۸ در گروه صنایع الکترونیک و مخابرات (گام) به فعالیت پرداخت. پس از این دوره، به مدت شش سال مدیرعامل شرکت صنایع مخابرات ایران (صما) شد.

دکتر غفاریان در ۱۳۷۴ به شرکت صنایع الکترونیک ایران (صاایران) آمد و مدیرعاملی این مجموعه عظیم را برعهده گرفت. یکی از نقاط عطف و برجسته مدیریتی وی این دوره است که به گواه همگان این مجموعه دچار تغییرات بنیادینی شد که دراین دوره پنج ساله­ای که این مسئولیت را به عهده داشت، موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد مهندسی صنایع در گرایش توسعه مدیران اجرایی از دانشگاه علم و صنعت ایران شد.

با توجه به موفقیت­های قابل توجه وفا غفاریان در سال ۱۳۷۹ مدیرعاملی و ریاست هئیت مدیره سازمان صنایع دفاع (ساصد) به وی پیشنهاد شد که با موافقت ایشان مواجه شد. در همین دوره بود که در دوره دکترای مهندسی صنایع، گرایش مدیریت استراتژیک در دانشگاه علم و صنعت ایران مورد پذیرش واقع شد و این آغاز روندی بود که در انتهایش یکی از بزرگ­ترین استراتژیست­های عرصه مدیریت کشور به جامعه معرفی شد. مدیری که همگان وی را به دوراندیشی و آینده­نگری می­شناسند. ایشان در سال ۱۳۸۳ به وزارت دفاع رفت و معاونت امور صنعتی و تحقیقاتی این وزارتخانه را برعهده گرفت و در این حوزه نیز به خصوص در عرصه تحقیقات، تحولات شگرفی را به وجود آورد. دکتر غفاریان در سال ۱۳۸۴ وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات را جهت ارائه خدمت برگزید و به عنوان معاون وزیر  و رئیس هئیت مدیره شرکت مخابرات ایران عرصه دیگری را تجربه کرد. وی با نگاه استراتژیکش تغییراتی اساسی را در این مجموعه نهادینه ساخت که شاید مهم­ترین آن خصوصی­سازی این شرکت بود. همکاران وی در این مجموعه معتقدند خصوصی­سازی  رابایدمرهون حضوروی در این شرکت به حساب آورد چرا که بدون حضور دکتر غفاریان بسیاری از تحولات مثبت صورت گرفته، محقق نمی­شد. دکتر غفاریان علاوه بر فعالیت­های مدیریتی، عضو هئیت علمی سازمان مدیریت صنعتی و استادیار دانشگاه صنعتی مالک اشتر است و تالیفات و مقالات متعددی نیز به چاپ رسانده است. از جمله کتب تالیفی وی می­توان به: شایستگی­های مدیریتی، استراتژی اثربخش، معانی جدید در مفهوم استراتژی، پنج فرمان برای تفکر استراتژیک، اصول برنامه­ریزی استراتژیک، استراتژی نمای ۳۶۰ درجه و آن چه از شرکت­های موفق آموختیم، اشاره کرد.

وی در طول سالیان متمادی خدمتش به این مرزو بوم جوایز متعددی دریافت کرده است که از آن جمله می­توان به نشان درجه سه پژوهش در سال ۱۳۷۶، مدیر نمونه ملی در چهارمین جشنواره شهیدرجایی در سال ۱۳۸۰ و جایزه دوم کتاب سال برای تالیف کتاب «استراتژی اثربخش» در نهمین دوره کتاب سال دانشجویی در سال ۱۳۸۱ اشاره کرد. وی سه فرزند دارد؛ فرزند بزرگ­شان دختر و سال آخر رشته مهندسی نرم­افزار در دانشگاه الزهرا، پسرشان سال اول دبیرستان و دخترکوچک­اش در حال سپری کردن دوره دبستان است.

مدل شخصیتی وفا غفاریان برای کسانی که او را از نزدیک می­شناسند، پر از درس­های آموزنده انسانی و اخلاقی است، شخصیتی که  سرشار از کمالات انسانی و ارزش­های مثبت می­باشد: روحیه بخشندگی و دست­ودل­بازی که در دوران تنگدستی و دوران رفاه، همواره ملازم و همراه او بوده است، ادب و اخلاق نیک و برخورد مودبانه با دوست و دشمن، دل رئوف و مهربان او، تواضع و فروتنی و عدم تکبرش، و بسیاری از محاسن او که هر کدام از آن­ها، مجال پرداختی مجزا می­طلبد، از او شخصیتی نمونه و مثبت ساخته بود و ما همکارانش در مجله «دلتای مثبت» که همواره مرهون راهنمایی­ها و ارشادهای او بودیم اکنون درفقدان آن یارسفرکرده دستمان به دعا بلند است که خداوند، مارادرراه نورانی اوودرمسیرآرمان های بلند ومثبتش ثابت قدم بدارد.

اما آنچه  بایددرباره مرحوم دکتروفاغفاریان که دراول بهمن ماه ۰۹۳۱ به ملکوت پیوست  درمجله «دلتای مثبت» بگوییم فارغ از  مدل اخلاقی دکتر است و آن مدل جدید تفکری است که برای اولین بار دکتر وفا غفاریان در کشور ما عرضه کرده است.

هرگاه ،بحث تفکر مثبت مطرح می شد،دکتر وفا غفاریان  اشاره­هایی اعجاب­انگیز از معجزه تفکر برای ما داشتند. به عقیده وی، نوع تفکر هر انسان تنها عامل تحول و حرکت و رشد و ترقی و موفقیت و پیشرفت وی می­باشدواونام این گونه بینش راتفکراستراتژیک نهاده است.

در جامعه­ای که دژخیم فقر، هر لحظه بر سر بسیاری از خانواده­ها سایه می­افکند و روح منفی یاس و ناامیدی را بعضاً با خود به همراه می­آورد و بعضی از انسان­های سبک فکر و منفی به راحتی، در برابر این دژخیم سر تعظیم فرو می­آورند و به ورطه­های سیاهی همچون تکدی می­افتند و راحت­ترین راه یعنی دست دراز کردن نزد مردم و رانندگان اتومبیل­ها در سر چهارراه­ها را انتخاب می­کنند، افرادی همچون افسانه طاهری با انتخاب راه صحیح و مثبت با کمک اولیه­ای که از نهاد مقدس کمیته امداد دریافت کرده­اند، اراده و عزم خود را با تلاش و تفکر مثبت عجین کرده و با یاری گرفتن از خداوند که منبع اصلی انرژی است اندک اندک کار خود را از یک اتاق در گوشه حیاط خانه آغاز می­کند و آرام آرام به رونق خوبی دست می­یابد.  به گفته خانم طاهری جرقه اصلی شروع خوب و رویایی کار ایشان در صنعت گلدوزی درست در چنین ایامی که چند روز مانده به محرم است، ایشان از انرژی مثبت و بی­بدیل توسل به امام حسین(ع) مدد می­گیرد و با مولایش حسین(ع) عهد می­بندد که اگر در کار طراحی پارچه و گلدوزی به رونقی دست یافت، هر ساله محرم پرچم­های عزاداری هیئت­ها و مساجد را خودش طراحی کند و در اختیار عزاداران حسینی قرار دهد.

همین دریافت انرژی موجب می­شود که آقا امام حسین(ع) عنایت خاصی به کار خانم طاهری بنماید و یکباره با حجم عظیمی از سفارشات در شهر بوشهر مواجه شود و دست به کاری بزند کارستان.

 سلام، من افسانه طاهری  متولد سال ۱۳۴۲ در یکی از محله­های شرق تهران هستم. تحصیلات من دیپلم است.

چون همسرم افسر نظامی بود در سال ۱۳۵۹ به یک پایگاه هوایی دریایی در شهر بوشهر منتقل شد، طبیعتاً ما در همان سال از تهران به بوشهر کوچ کردیم. به قول معروف نمک­گیر بوشهری­ها شدیم و آنجا ماندگار شدیم و تاکنون نیز ساکن بوشهر هستیم.

بوشهر، بسیار مردم خونگرم و مهمان­نوازی دارد و شاید همین خصوصیت باعث که ما ماندگار شویم. ابتدا قرار بود شش ماه بوشهر بمانیم ولی این ۶ ماه شد ۳۰ سال.

 می­دانید که کار خیاطی و گلدوزی در واقع کاری عجین با روحیات بانوان می­باشد و شاید جزء علاقه­های بسیاری از زنان جامعه ما باشد. ولیکن من با دوره کوتاهی که قبلاً دیده بودم به افق­های بلندتر فکر می­کردم و در فکر احداث یک کارگاه بودم، و بعد از دوره کوتاهی که در بوشهر دیدم و برآوردی که کردم فهمیدم که در بوشهر، اصلاً چیزی به عنوان گلدوزی به آن صورت وجود ندارد و من می­توانم پایه­گذار خوبی برای آن باشم.

این بود که ابتدا از یک اتاق در منزل شخصی خود شروع کردم و بعد از مدتی در گوشه حیاط خانه­مان در بوشهر یک اتاق کوچک ساختم و بعد از اینکه مجوز کارم را گرفتم از کمیته محترم امداد وام به مبلغ ۶ میلیون تومان گرفتم که با این وام یک دستگاه  یک کله گدوزی تهیه کردم و کارم را با آن توسعه دادم.

چون نگاهم فقط یک خیاطی معمولی نبود.

من سه فرزند دارم، دو پسر و یک دختر که همگی الان بزرگ و دانشجو هستند، پسرم را آموزش طراحی دادم و او کمک خوبی برایم بود. کلاً ۷، ۸ سالی طول کشید تا اینکه در بوشهر جا بیافتم.

 ما در اوایل کارمان اصلاً مشتری نداشتیم و برای معرفی خودمان هم مجبور بودیم به نهادها و ادارات مختلفی حضوری برویم و چهره به چهره کارمان را معرفی کنیم و حتی آرم شرکت آن­ها را بر روی پارچه گلدوزی می­کردیم تا نمونه کارمان را ببینند. ولی حقیقتش در آن ابتدا هیچ اقبالی به ما نشان داده نمی­شد.

 اصلاً نقطه شروع موفقیت من درست نزدیک ماه محرم بود و شاید چند روزی به محرم و ایام عاشورای حسینی بیشتر نمانده بود.

 وقتی چند بار به در بسته خوردم، یک بار حسابی گریه کردم و با این اندیشه که چرا کارم جواب نمی­گیرد، با  آقا و مولایم امام حسین(ع) زمزمه کردم که یا امام حسین، فقط می­خواهم بچه­های من این کار خیاطی و گلدوزی و طراحی را انجام دهند و در این شهر موفق شویم و اگر چنین شود، هر سال، محرم از همین کارمان برای کمک به عزاداری شما به هئیت­ها و مساجد بهره­برداری کنند.

شاید باورتان نشود همین توسل، کار ما را محکم کرد و الان که چندین سال از آن روز می­گذرد ما هر ساله نزدیک ایام محرم، اوج کارمان می­باشد.

پیشرفتی که در کار پرچم­دوزی و طراحی پارچه و گلدوزی داشتیم موجب شد که شعبه دیگری در شهر بوشهر احداث کردیم. ابتدا که مغازه گرفتم، گفتم یا امام حسین، کمکم کن که مغازه کرایه یک سال خود را درآورد که نه تنها، چنین شد، بلکه توانستیم در پاساژی در بوشهر یک مغازه خریداری کنیم. که خریداری خود آن پاساژ هم باز عنایت آقا امام حسین(ع) بود. من تا همین الان هم یک صندوق کنار چرخ خیاطی­ام گذاشتم و پول­هایی که نذر امام حسین(ع) کردم درون آن می­گذارم. چند ماه بود که به دنبال یک جای مناسب برای خرید می­گشتم که روزی که اتفاقاً داشتم پول­های نذری برای امام حسین(ع) را می­شمردم یک  تکه آگهی روزنامه داخل آن دیدم که آگهی فروش یک  مغازه در آن بود که سرقفلی یک مغازه به فروش می­رسد، وقتی تلفن آن را گرفتم دیدم در پاساژ اصلی بوشهر و اتفاقاً در پاساژ خیاط­ها می­باشد و سریعاً به آن جا رفتم و سرقفلی مغازه را خریداری کردم و چرخی که از پول وام کمیته امداد خریداری کرده بودم را نیز در آنجا مستقر کردم و بچه­­های خودم را در آنجا مشغول به کارکردم.

الان در بوشهر دیگر کسی نیست که بتواند کاری مشابه ما انجام دهد و کار ما با کار تهران هم رقابت می­کند.نزدیک ایام محرم که می­شود از همه مساجد و تکایا سفارش دادیم و پرچم­های رومیزی و پایه­ای را برای هئیت­ها انجام می­دهیم.برای چندین نفر اشتغال­زائی کردیم.

 من به یاری و توکل خداوند، هیچگاه ناامید نشدم و به شما هم همین توصیه را دارم. آن قدر انرژی مثبت و قدرت ذهن من بالاست که باورتان نمی­شود. اگر همین الان همه این چیزهایی که کسب کردم را از من بگیرید و یک چرخ­دستی خیاطی قدیمی به من بدهید، من دوباره از صفر شروع می­کنم و می­دانم که به موفقیت هم می­رسم و تمام موفقیت من مرهون روحیه مثبت  من است.

امروزه ثابت شده است که جرقه­های اصلی تفکر مثبت و افکار طلایی که موجب تحول زندگی و تکامل آدم­ها می­شود سن و سال و زن و مرد و نوجوان و پیر نمی­شناسد. ولی چه بسا بروز اندیشه­های طلایی و کارگشا که مسیر زندگی افراد را به کلی عوض می­کند ، در سنین پایین­تر موثرتر و منشا تحولات بزرگ­تر باشد.

 بر این حقیقت پافشاری کردیم که مشکلات و سختی­ها و ناملایمات و فقر در زندگی، نه تنها نمی­تواند مانعی برای رشد و تکامل و ترقی گردد بلکه معمولاً می­تواند سنگ محکی برای نشان دادن عیار واقعی انسان و همت و بلندنظری او باشد. چه بسا افرادی که در اوج فقر و نداری یا محرومیت  از برخی نعمت­های الهی، که چه بسا براساس حکمت خداوند باشدآنچنان تفکر زیبا و موثر  و ذهن قوی و فعالی داشتند که منشا عزم و اراده پولادین آن­ها گردیده و موجب شده  از بسیاری انسان­ها که در ناز و نعمت، غوطه­ور هستند، جلوتر حرکت کنند و برای خود و جامعه پیرامون خود، تاثیرات شگرفی را به ارمغان آورند.

یکی از این مصادیق، آقای مهرداد رستمی، نوجوان ۱۴ ساله اهل بوشهر است.

مهرداد که هنوز چندماهی مانده تا اصطلاحاً به سن بلوغ برسد، دانش­آموز اول دبیرستان مدرسه ادب در شهر بوشهر است.

شاید از نگاه هم­سن و سال­های مهرداد، هر کسی در دوران دبیرستان یا راهنمایی به فکر اختراعات و نوآوری­ها، آن هم در عرصه­های مثل روباتیک یا  دستگاه­های کنترل ازراه دور می­افتد، می­بایست از خانواده­های  متمول وپولدار، با چندین دستگاه کامپیوتر یا کلی امکانات ریز و درشت دیگری باشد. ولی جالب است بدانید که مهرداد با وجود مشکلات مادی و غیره که گریبانگیر خانواده­اش بود، حس کنجکاوی و روح حقیقت­یابی خودش را از سنین کودکی و نوجوانی، فعال کرد و ذهن خود را به خوبی به کار انداخت تا وسیله­ای را اختراع کند که شاید خیلی افراد سنین بالاتر از او هم حتی خواب آن را تا به حال ندیده­اند.

 مهردادرستمی متولد۷۱مهرسال۶۷۳۱درتهران هستم.اولین بار ۳ تا ۴ سال پیش شاید کلاس پنجم دبستان بودم که یک ماشین اسباب­بازی کنترلی را در خانه قاطی اسباب­بازی­های برادرانم پیدا کردم، آن را شکافتم و به قول معروف دل و روده آن را بیرون کشیدم تا ببینم از چی ساخته شده و چه­طور حرکت می­کند. شاید خیلی از بچه­ها به اسباب­بازی فقط به چشم یک وسیله سرگرمی نگاه کنند ولی همان موقع به فکر این افتادم که خودم یک ربات بسازم که بتواند کارآیی هم داشته باشد. طبیعتاً هیچ وسیله و امکاناتی نداشتم ولی با همان فکر کودکانه خودم سعی کردم وسایل مورد نیاز خودم را تهیه کنم.

 ابتدا به ذهنم رسید  یک ربات تخریبگر بسازم که جاهایی را که انسان­ها می­خواهند تخریب کنند و خودشان نمی­توانند بروند، ربات آن را انجام دهد. مثلاً برای شکافتن سنگ­ها و معادن و یا کارهای دیگر.

این ربات جلویش حالت کوسه مانند است و دو تا دسته دارد که کلّه کوسه  بالا و پایین وهم عقب و جلو می­رود و کار تخریب را انجام می­دهد. چون بیشتر وسایلی که لازم داشتم و برای کارم نیاز بود، در بوشهر پیدا نمی­شد یا گران­قیمت بود، از طریق اینترنت سفارش می­دادم و با مراکزی که حدس می­زدم آن­ها وسایل را در اختیار دارند، تماس می­گرفتم و برایم ارسال می­کردند. بعضی­ها را هم خودم از مغازه­های الکترونیکی بوشهر خریداری کردم.

حقیقتش اولین کسی که به قول معروف من را کشف کرد مادرم بود که از این بابت از او خیلی ممنون هستم و دوم هم، کمیته امداد منطقه بوشهر که وقتی مسئله از طریق مادرم به آن­ها منتقل شد،  من و کارم را بسیار تشویق کردند و هم هزینه تهیه وسایل را در اختیارم گذاشتند.

 مادرم کار پیگیری ثبت اختراعم را به عهده گرفت و مرا به آقای دکتر رحیمی،یکی ازمسئولین جشنواره خوارزمی معرفی کرد که در این جشنواره نیز پذیرفته شدم. در همین مسیر هم کمیته امداد منطقه بسیار ما را تشویق و هدایت کرد.

ببینید، اگر انسان اراده قوی داشته باشد می­تواند با مانع فقر هم مبارزه کند و موفق شود. من هم همین گونه بودم. همیشه سعی کردم به افق­های بلند فکر کنم و فکر سربلندی پدر و مادرم و مملکتم باشم.

شاید برایتان جالب باشد که من اولین اختراعم یک ربات تخریبگر بود. چرا که همیشه در ذهنم آرزو داشتم یک پلیس یا نظامی باشم و از مملکت خودم دفاع کنم. اصلاً علاقه خاصی به اسلحه دارم و حتی ساخت تجهیزات دفاعی و سلاح هم یکی از آرزوهای من می­باشد.

الان در فکر ساخت یک ربات آتش­نشان هستم که این هم در راستای همان خدمت­رسانی به مردم می­باشد.  کار این ربات این است که در جاهایی که حادثه آتش­سوزی اتفاق افتاده است و حضور آتش­نشانان خطرآفرین می­باشد، این ربات بتواند کار آتش­نشانی را انجام دهد.

 همین الان هم دوست دارم اسلحه و وسایل دفاعی بسازم و با آن از کشور خودم دفاع کنم.

حقیقتش تا ناامیدی به سراغم بیاید یک گوشه می­نشینم و با خودم فکر می­کنم که هیچ کاری نشد نداره و تو بالاخره باید موفق بشی باورتان نمی­شود همین فکر به من کمک می­کند تا بر ناامیدی غلبه کنم.

 من یک دانش­آموز معمولی هستم که اتفاقاً بازیگوشی­ها و شیطنت­های خاص خودم را هم شاید بیشتر از بچه­های دیگر کلاس داشته باشم و در خانه همچنین بچه­ مظلوم و ساکتی نیستم.

"میر قنبر حیدری شیشوانی" دیپلم خود را ۳۵ سال پیش  در سال ۱۳۵۵ گرفته است. 

وی که در سال ۱۳۰۹ متولد شده  در دبیرخانه فرمانداری عجب شیر کار می کرد و مسئولیت شورای آرد و نان کمیته ایثارگران را بر عهده داشت و در سال ۱۳۶۰ با حقوق ۴۴۶۰ تومان بازنشسته شده، هم اکنون ۲۳۷ هزار تومان حقوق دریافت می کند. 

 حیدری شیشوانی دانشجوی ورودی سال ۸۰ رشته امور اجتماعی و برنامه ریزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز است . 

"میر قنبر حیدری شیشوانی" :برغم اینکه در اسفند ۸۵ در کارشناسی ارشد قبول نشدم ولی اصلاً ناامید نیستم و تا سطح دکتری ادامه خواهم داد. 

وی می گوید: با دختر دایی خودش که سه سال از خودش بزرگ است ازدواج کرده و دو دختر و دو پسرش به علت ازدواج فامیلی فوت کرده‌اند و اکنون فقط یک دختر دارد و دامادش در اداره اوقاف و امور خیریه عجب شیر کارمند است. 

این پیرمرد خوش سیما و زنده دل در طول هفته سه بار از روستای شیشوان به عجب شیر و از عجب شیر به تبریز رفت و آمد می کند تا در دانشگاهی که می گوید شهریه اش بسیار سنگین است و دانشجویان پسرش بعضی وقت ها با دید تحقیر آمیز به وی نگاه می کنند ولی اساتید و دانشجویان دختر بسیار مودب و محترمانه با وی رفتار دارند، تحصیل کند. 

میر قنبر علت این که در این سن و سال فاصله نزدیک ۲۰۰ کیلومتری شیشوان تا تبریز را طی می کند تا درس بخواند توصیه دین و تعلیمات اسلامی برای تحصیل و دانش اندوزی و علاقه به درس خواندن ذکر می کند و می گوید: اولین سوره ای هم که به رسول خدواند (ص) نازل شد، فراخوان به علم بود. 

نکته جالب در زندگی این مرد ۸۰ ساله دانشجو کاندیدا شدن وی برای نمایندگی مجلس شورای اسلامی از دور اول تا دوره پنجم مجلس از حوزه انتخابیه مراغه و عجب شیر است که خود می گوید: به علت عدم توان مالی، ستاد انتخاباتی نداشتم در مجموع این پنج دوره فقط یک هزار و ۴۰۶ رای بدست آوردم ولی اکنون اگر مشکل سنی نداشته باشم برای انتخابات جدید مجلس کاندیدا خواهم شد. 

وی از دیدار خودش با شمقدری مشاور فرهنگی رئیس جمهوری می گوید و می افزاید: اگر با خود آقای رئیس جمهوری دیدار داشته باشم که یکی از آرزوهای من محسوب می شود از ایشان خواهم خواست تا کم لطفی دولت های قبلی به برخی از شهرها را جبران کنند و مشکلات روستایم را نیز حل کند. 

شیشوانی که در سال ۸۴ به سفر حج رفته است از احمدی نژاد خواستار کمک برای سفر به نجف و کربلا شد. 

وی افزود: آدمهای متقی، مومن و حلال مشکلات مردم دوست داشتنی ترین انسانهای دنیا هستند. 

دانشجوی ۸۰ساله عجب شیری که مقلد مقام معظم رهبری است و در حال حاضر در دفتر امام جمعه شهرش نیز کارهای دفتری می کند، اخبار داخلی و خارجی رسانه ها را با دقت دبنال می کند و به خیر و صلاح و رفاه مردم بسیار علاقمند است، وی می‌گوید: من نه چپ هستم و نه راست و برایم قرآن و ولایت فقیه حجت است. 

*مستند « رئیس جمهور میر قنبر» 

از این پیرمردخوش سیما که کلاه کوچک سبز رنگی نیز پشت سرش می گذارد و بسیار مودبانه و شمرده حرف می زند فیلم مستندی نیز توسط « محمد حسین شیروانی» ساخته شده که به نام « رئیس جمهور میر قنبر» و با حضور خودش در لوکارنو سوئیس و یوکوهامای ژاپن اکران شده و در کشور ژاپن حتی جایزه کسب کرده است. 

موضوع این فیلم انتخاباتی تلاش و اراده وی برای رئیس جمهور شدن است که سوار بر دوچرخه وارد شهر می شود و ... 

*ذوق نویسندگی 

حیدری شیشوانی نوسینده هم است و کتابی به نام « فراز و نشیب زندگی من» تالیف کرده که برای دریافت مجوز از وزارت ارشاد از سال ۷۱ تا ۷۵ تلاش کرده و در سال ۸۴ آن را در ۱۵۰۰ نخسه چاپ کرده و هم اکنون سه کتاب در مورد ائمه، قرآن و پیامبران در دست دارد. 

وی می گوید: اگر مشکل مالی نباشد و قدرت داشته باشم کتابها را چاپ می کنم. 

این پیرمرد خوش سیما که در طول مصاحبه همیشه با خوش رویی و حوصله به سئوالات جواب می داد دوباره شهریه های دانشگاه آزاد را کمر شکن اعلام می کند و دیدار با مقام معظم رهبری را از آروزهای خود می داند. 

گرفتن عکس یادگاری توسط دانشجویان با پیر ترین دانشجوی ایران توسط موبایل هایشان در دانشگاه و همکاری نکردن مسئولان دانشگاه با وی از نکات جالب توجه دیگر بود که عکاس فارس در دانشگاه هنگام انتخاب واحد توسط حیدری شیشوانی آن را بیان می کند.

فرانسوا " بازیگری انگلیسی که در دهه ۹۰ شهرت زیادی به‌عنوان بازیگر به‌دست آورد، علت گرایش خود به اسلام را مطالعه قرآن و شخصیت پیامبر اسلام اعلام کرد.

"مریم فرانسوا" بازیگر زن انگلیسی که به‌خاطر بازی در یک فیلم در کودکی، مشهور بوده هم‌اکنون به‌خاطر روی‌آوردن به اسلام مورد توجه قرار گرفته است.

این زن که در میان تحصیل ‌کردگان طبقه متوسط انگلیس قرار دارد، ۱۱سپتامبر را یکی از دلایل خود برای این دگرگونی می‌داند که موجب کنجکاوی عقلی و نهایتاً مسلمان‌شدن وی شد.

وی از پیامبر اسلام به عنوان مرد صلح و یکی از شخصیت‌های بزرگ تاریخی که در هاله‌ای از سوءتفاهم قرار گرفته و به‌درستی شناخته نشده‌اند نام برد.

این زن می‌گوید که نگاه کردن به شخصیت پیامبر اکرم و گفتارهای ایشان همچون "بخشش کسی که در حق تو ظلم کرده" و یا "راستگویی در موقعیتی که به ضرر است" و یا "نیکی‌کردن به کسی که بدی کرده" از عوامل محوری در اسلام‌آوردن وی بوده است. مریم فرانسوا  در گفت‌وگو با پرس تی‌وی از چگونگی آشنایی خود با دین مبین اسلام به رغم تبلیغات گسترده ضد اسلام در غرب، به ویژه پس از حادثه یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ و حمله به برج‌های تجارت جهانی در نیویورک سخن گفته است. 

وی با یادآوری روزهای دوران تحصیل خود در دانشگاه در سال‌ها ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ می‌افزاید، حادثه یازدهم سپتامبر در سال ۲۰۰۱ اوج تبلیغات ضد اسلامی را سبب شد، به طوری که دوستان مسلمان ما فشار بسیاری را تحمل می‌کردند. 

مریم افزود، من در آن زمان خود در زمره افراد مخالف اسلام بودم و برخورد سنجیده‌ای با همکلاسی‌های مسلمان نداشتم. 

این بانوی جوان انگلیسی می‌گوید، پس از ایجاد ارتباط با دوستان مسلمان خود دریافتم که آنان از روحیه پاکی برخوردارند و با علاقه‌ای سرشار مرا در امر یادگیری اصول دین اسلام یاری کردند. 

مریم تصریح کرد، در جوامع غربی تاکید بسیاری بر موضوع هولوکاست صورت می‌گیرد، تا جایی که برخی از کتاب‌های مورد علاقه وی در دوران کودکی کتاب‌هایی با موضوع هولوکاست بوده است. 

وی دین اسلام را نمونه تکامل یافته ادیان گذشته می‌داند. 

 

زندگی شهرنشینی این روزها آنچنان افراد را به خود مشغول کرده است که سفر و گردشگری در زندگی شهرنشینان کمرنگ شده است.

اما در ابرشهر تهران مردی زندگی می‌کند که شاید عنوان "مرد سفر" برازنده او باشد. عیسی امیدوار نخستین گردشگر ایرانی در عصر جدید، اکنون در دوره کهنسالی خود کوله‌باری از تجربه پژوهش در کل جهان را به همراه دارد و وقتی پای صحبت‌هایش می‌نشینید از ۱۰ سال سفر خود و یار همراهش یعنی برادرش "عبدالله" می‌گوید.

عیسی و عبدالله امیدوار، دو برادر پژوهشگر ایرانی در سال ۱۳۳۱ عـزم کردند تا جهان را با تمامی پیچیدگی‌هایش بکاوند. در آن دوران که امکانات سفر قابل مقایسه با جهان امروز نبود آنها سفر خود را به وسیله دو موتورسیکلت از تهران به سوی مشهد و سپس مشرق زمین آغاز کردند.

در این ماجراجویی منـحصر به فرد در تاریخ ایران بـرادران امـیـدوار از صحراهای سـوزان آفـریقا تا جنـگل های انبوه آمازون ، در سال ۷۳۳۱ به قطب شمال و زندگی با افراد اسکیمو در دشوارترین شرایط جوی، در سال ۵۴۳۱ در سفر پر حـادثه دیگری ، اولین افراد آسیایی بودند که به اتـفاق گروه علمی کشور شـیلی سفر به ششمین قاره سرسخت جهان ، قطب جنوب ر اتجربه کردند. همچنین استرالیا و سراسر خشکی‌های سیاره ما را در نوردیدند و زندگی با ابتدایی ترین انسانهای خـطرناک مختلف جهان را در سخت ترین شرایط اقلیمی به تحقیق و مطالعه پرداختند.

نخـستین سفر این دو بـرادر ۷ سال به طول انجامید و در سال ۰۴۳۱ به مـیهن بازگشتند. اما بیش از سـه ماه نگذشت که بار دیگر جذابیتهای پر راز و رمز سیاره و شوق آشنایی دوباره با آداب و رسوم ، تفاوت ها و شباهت های فرهنگی اقوام و ملل گوناگون آنان را به سفر بزرگ دیگری رهنمون ساخت.

سفر به مناطق ناشناخته‌ای همچون آمازون و زندگی با قبایل بدوی تنها بخشی از خاطرات مرد سفر ایران است.

حاصل این سفرهای پر مخاطره عکسها، فیلمهای مستند، اشیاء و لوازم مربوط به زندگی قبایل و اقوام گوناگون است که در موزه برادران امیدوار مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد نگهداری می شود و در معرض دید بازدیدکنندگان قرار دارد.

موزه برادران امیدوار اولین موزه انسان‌شناسی در ایران است که روز پنجم مهرماه ۲۸۳۱در هفته جهانگردی در مجموعه سعدآباد افتتاح شد. این موزه ۳ نگارخانه دارد که در دو نگارخانه آن آثار اهدایی برادران امیدوار به معرض نمایش گذاشته شده‌است. نگارخانه سوم نیز اتاق نمایش فیلم است که در آن فیلم سفر و اسلایدهای گرفته شده توسط این دو برادر به نمایش درمی‌آید.

برادران امیدوار اولین جهانگردان ایرانی و اولین مسافران ایرانی و آسیایی قطب شمال و جنوب هستند.

عیسی امیدوار  معتقد است که او و برادرش علاقه به سفر را از مادرشان به ارث برده‌اند از این رو به جوانان ایرانی توصیه‌ می‌کند هیچگاه سفر را فراموش نکنند چرا که سفر آنها را می‌سازد و مشکلات را بهانه‌ای برای دور شدن از سفر ندانند.

به گفته امیدوار سفر ،انسان را مقاوم کرده و هر چه بیشتر انسان با مشکلات دست و پنجه نرم کند مقاوم‌تر می‌شود.

وی‌می افزاید: اگر جوانان ما ایران را به درستی ندیده و نشناسند علاقه‌ای هم به آن نشان نمی‌دهند، همانند مادری که فرزندش را به دنیا آورده اما او را ندیده است پس نمی‌تواند به او عشق بورزد. اگر تلاش کنیم تا دانشجویان سال آخر را با مناطق مختلف ایران آشنا کنیم دیگر شاهد افزایش مهاجرت جوانان از کشور نخواهیم بود. 

عیسی امیدوار جهانگرد ایرانی تمام قله‌های سرزمینش را فتح کرده و اکثر غارهای ناشناخته ایران را زیر پا گذاشته است. او با یار و همراه دوران سفرش یعنی برادر کوچکترش عبدالله سفرهای تحقیقاتی متعددی را انجام داده است و در سال ۱۳۳۳ بعد از سه سال مطالعه، موتورسیکلتی را برای آغاز سفرهای خارجی خود انتخاب کردند.

امیدوار در این خصوص عنوان می‌کند: در سال ۱۳۳۳ بادو موتورسیکلت، ۹۰ دلار پول و ۱۰۰ تومان هدیه پدری در میان بدرقه دوستان صمیمی‌مان تهران را با هدف سفرهای برون‌مرزی ترک کردیم. اما زمانی که فقط ۴۰۰ کیلومتر از تهران فاصله گرفته بودیم موتورمان خراب شد. بنابراین به سمت مشهد رفته و از هدیه پدر ۳۰ تومان هزینه کردیم تا موتورسیکلت را تعمیر کنیم.

پس از آن به همراه برادرم به تربت‌جام رفته و ۷۰ تومان باقیمانده از پول پدر را به یکی از دوستانش دادیم و خواستیم تا آن را به پدرمان بازگرداند چرا که می‌‌خواستیم که فقط متکی به خود باشیم. 

سفر دو برادر با موتورسیکلت ۷ سال به طول انجامید و آنها در طی این مدت از ۴ قاره جهان بازدید کردند و در استرالیا چند ماهی را با نخستین انسانهایی که از آسیای جنوب غربی به این کشور رفته بودند زندگی کردند. 

این جهانگرد ایرانی معتقد است اگر کسی در ۲ هزار سال قبل نیز این افراد را مشاهده کرده بود وضعیت‌شان همچنان به همان صورتی بود که ما دیدیم. این موضوع از بدوی بودن این افراد حکایت دارد. زندگی آنها به صورتی عقب مانده بود که آب را از ریشه درختان گرفته و استفاده می‌کردند.

خوردن گوشت و ماهی خام در کنار اسکیموها و زندگی در دمای ۶۵ درجه زیر صفر

زندگی چند ماهه برادران امیدوار با بومیان استرالیا پس از حرکت آنها توسط یک قایق ماهیگیری به آلاسکا پایان یافت و از این به بعد زندگی آنها وارد دور جدیدی شد و آشنایی با نحوه زندگی اسکیموها دنیایی پر از خاطره برای عیسی امیدوار است.

وی با اشاره به خوردن گوشت خام حیوانات در کنار اسکیموها می‌گوید: من و برادرم در سخت‌ترین شرایط در آلاسکا و با اسکیموها زندگی کردیم و صدها کیلومتر با سورتمه سفر کرده و شبها را در دمای ۵۶ درجه زیر صفر در کیسه خوابی از پوست حیوانات می‌گذراندیم.

آمریکای جنوبی و کلمبیا مسیر بعدی دو برادر جهانگرد ایرانی بود و دانشگاه‌های مختلف کلمبیا میزبان این دو برادر و تجربیات شیرین آنها در رابطه با زندگی قبایل بدوی بودند. 

پیرمرد میبدی که حالا وارد۰۷ سالگی شده، ۰۶ سال است که در نابینایی مطلق نقش بر نقش زیلو می زند و تاکنون شاید نزدیک به هفت هزار زیلو بافته باشد. 

به گزارش خبرنگار مهر، داستان زندگی غلامرضا صباغی، پیرمرد زیلوباف میبدی که در نابینایی مطلق به خلق زیلوهایی با طرحهای بی نظیر می پردازد، داستانی خواندنی است که البته خود با لهجه ای زیبا داستان زندگیش را نقل می کند.

زندگی او از آغازین روزهای زندگی با رنج ،همراه بوده اما این رنج های زندگی از استاد غلامرضای زیلوباف مردی بی نظیر ساخت، مردی که از ۱۰ سالگی نان آور خانه شد و بار مسئولیتش را خود به دوش کشید.

تولد غلامرضا صباغی با مرگ مادر مصادف شد و او از همان دوران کودکی در کنار پدر و مادربزرگ زندگی را آغاز کرد.

شش ساله بود که به بیماری آبله مبتلا شد و بر اثر این بیماری، بینایی چشمان خود را به طور کامل از دست داد.

تازه وارد ۱۰ سالگی شده بود که پدر را نیز از دست داد و از دست دادن پدر تنها چراغ راه زندگی را از او گرفت.

اما از دست دادن مادر، چشم و پدر در حساس ترین دوران کودکی سبب نشد تا او کنج عزلت گزیند و در انتظار لقمه نانی چشم به دست دیگران باشد.

از همان ۱۰ سالگی و از زمانی که پدر را از دست داد، به قول یزدیها "پاشنه های کفشش را ورکشید" و کار را آغاز کرد.

در آن زمان کشاورزی و زیلوبافی دو کار عمده و رایج میان مردم میبد بود او از میان این دو زیلوبافی را انتخاب کرد و با وجود نابینایی، شاگرد استاد زیلوبافی در میبد شد.

حافظه استاد غلامرضا صباغی از همان دوران بی نظیر بود و همین امر سبب شده بود او حافظ بیش از صد نقشه زیلو باشد که این امر کار زیلوبافی را برای او راحت کرده بود.

پیرمرد میبدی در این زمینه  گفت: هر زیلوباف، از سه تا ۱۰ نقشه زیلو را حفظ است و بقیه نقشه ها را باید از روی نقشه بخواند اما  من اکنون بیش از صد نقشه زیلو را در حافظه ام دارم و هر کدام از آنها را فقط با یک بار توضیح استاد فرا گرفته ام.

وی می گوید: تا ۱۰ سال پیش، یعنی حدود ۴۰، ۵۰ سال هر سه روز یک زیلوی ۱۲ متری می بافتم و اکنون روزی یک متر زیلو می بافم.

با این حساب که استاد غلامرضا صباغی از سن ۱۰ سالگی در حال زیلوبافی است، شاید او تاکنون بیش از هفت هزار زیلوی ۱۲ متری بافته باشد.

جالب اینجاست که نابینایی این استاد زیلوباف نه تنها سرعت او را نسبت به سایر زیلوبافان کم نکرده بلکه در بسیاری موارد از همکاران بینا و سالم خود جلوتر و سریعتر است.

وی با یادآوری خاطراتی از دوران زیلوبافی خود در نزد استادانش گفت: در کارگاهی که من کار می کردم، سه دستگاه زیلو بود یکی شش متری با عرض دو متر، یکی ۹ متری با عرض ۲.۵ متر و یکی ۱۲ متری با عرض سه متر.صباغی ادامه داد: بر اساس عرض و پهنای زیلو، هر شاگرد باید روزی ۱۷ پهنا می بافت.

صباغی ادامه داد: من و دو شاگرد دیگر کارگاه که بر روی دو دستگاه شش متری و ۹ متری کار می کردند، کار خود را از ساعت هفت صبح آغاز می کردیم و من ساعت دو کارم تمام شده و ۱۷ پهنا را بافته بودم اما همکارانم معمولا کارشان تا ساعت چهار و پنج عصر طول می کشید.

وی یادآور شد: ۱۷ پهنا معادل یک متر بود و من در هر روز کاری هفت ساعته خود، یک متر زیلو می بافتم.

استاد غلامرضا صباغی اکنون پس از سالها کار در زمینه زیلوبافی به عنوان صنایع دستی اصیل میبد، به استادکاری ماهر تبدیل شده و اکنون در کارگاه های کوچک و بزرگ هر جا مشکلی پیش آید، به سراغ او به عنوان استاد کار برای رفع مشکل می آیند.

پیرمرد نابینای میبدی نه تنها در امر زیلوبافی استقلال کامل دارد بلکه در همه امور زندگی، خود از پس کارهایش بر می آید.

پای ثابت مسجد و دعا و مراسم های مذهبی است، کلیه امور روزمره زندگی را خودش انجام می دهد و با کمک همسرش هفت فرزند موفق تحویل اجتماع داده است.

همه امور روزانه آقای صباغی با استقلال کامل و بدون نیاز به دیگران انجام می شود

یکی از فرزندان غلامرضا صباغی که از فرزندان موفق وی و معاون اداری مالی دانشکده فنی و حرفه ای امام خمینی (ره) میبد است، در مورد پدرش به خبرنگار مهر گفت: پدر با وجود نقص و معلولیتی که داشتند یک زندگی معمولی و متعادل را برای ما فراهم آوردند و این نقص ایشان هرگز سبب نشد فرزندانش با کمبودی در زندگی مواجه باشند.

غلامحسین صباغی ادامه داد: پدر که بدون پشتوانه زندگی خود را آغاز کرد، با تلاش و کار مجدانه، زندگی بسیار خوبی برای ما فراهم کرد و گرچه در رفاه کامل نبودیم اما هرگز کمبودی در زندگی نداشتیم.

وی یادآور شد: زمانی که هیچ خانه ای یخچالی نداشت، ما در محله خود از اولین خانواده هایی بودیم که موفق به خرید یخچال شدیم یا زمانی که آب لوله کشی در خانه ها نبود، ما اولین خانواده ای بودیم که در محله آب لوله کشی را به خانه آوردیم.

صباغی عنوان کرد: زندگی ساده اما راحت ما مدیون تلاش های پدر و فداکاریهای مادر است.

دنیای تکنولوژی  درسال پیش یکی از محبوب‌ترین و خلاق‌ترین چهره‌هایش را از دست داد.

 استیو جابز همچنان که در زمان زندگی‌اش جهان دیجیتال را متحول کرد، با مرگش هم خبرساز شد.

کتاب بیوگرافی او که قرار بود در سال میلادی آینده چاپ شود، تنها چند روز بعد از مرگش روانه بازار شد تا فروش چشمگیری را در کشورهای مختلف تجربه کند. 

این کتاب که توسط «والتر ایساکسون» یکی از اعضای شورای دبیران مجله تایم و از مدیران شبکه CNN، نوشته شده است در حال حاضر پر فروش‌ترین کتاب در ایالات متحده و یکی از پر فروش‌ترین‌های بازار کتاب اروپا، ژاپن و کره‌جنوبی است. 

بی‌شک هر فردی برای موفقیت در زندگی از قوانینی پیروی می‌کند و این قوانین هرچند نانوشته هستند که وی را به پیشرفت سوق می‌دهند.

 استیو جابز، بنیانگذار شرکت اپل  به ضرس قاطع، تاثیرات غیرقابل انکاری در زندگی بسیاری از مردم جهان گذاشته است و این تاثیرات ناشی از ابداعات او در شرکت اپل بوده است.

وی برای رسیدن به این موفقیت از قوانینی پیروی کرده است که یکی از دوستان نزدیک او آن‌ها را بازگو می‌کند:

۱- کاری را که عاشق آن هستید انجام دهید.

۲- در جهان تاثیر بگذارید.

۳- ارتباط برقرار کنید.

۴- تمرکز خود را بر همه چیز نگذارید.

۵- تجربیات جدید ایجاد کنید.

۶- توانایی بیان درست ایده‌های خود را افزایش دهید.

۷- استفاده از محصولاتتان را پیچیده نکنید.خبرنگارتایمز که سابقه دوستی بااستیو داردمیگوید:

بعد از آنکه با او صحبت کردم، شیفته و مسحور جذابیتش شدم ما حتی بعد از آنکه او را از مدیریت اپل هم برکنار کردند با هم در ارتباط بودیم. وقتی چیزی برای مطرح کردن داشت مثل یک کامپیوتر جدید یا فیلمی از پیکسار، ناگهان طلسم جذابیتش دوباره روی من معطوف می‌شد؛ به یک رستوران با سوشی‌های معروف در جنوب منهتن دعوتم می‌کرد و درباره آنچه که او در حال جذب مشتری برایش بود و بهترین چیزی هم بود که تا حالا تولید کرده، صحبت می‌کرد دوستش داشتم.وقتی او به تخت سلطنت اپل برگردانده شد، ما او را روی جلد مجله تایم گذاشتیم و خیلی زود بعد از آن شروع کرد به دادن ایده‌هایش برای پرونده‌ای درباره موثرترین افراد قرن که ما در حال آماده کردنش بودیم. شعار تبلیغاتی «متفاوت بیندیش» را همراه با تصاویری نمادین از افرادی که به نظر ما شبیه به هم بودند، معرفی کرد و به تلاشی با تاثیر خیره کننده و تاریخی رسید. بعد از آن پیشنهادش را به این سمت سوق دادم که یک بیوگرافی از چیزهایی که تا آن زمان از او شنیده بودم و بعد از آن می‌شنیدم، بنویسم. زمانی به او ایمیل زدم تا بپرسم که آیا چیزی که از دخترم شنیده بودم درباره اینکه لوگوی اپل ادای احترامی به «آلان تورین» مبتکر انگلیسی علوم کامپیوتری بوده، درست است یا نه. تورین کدهای زمان جنگ با آلمان‌ها را کشف رمز کرده و سپس با گاز زدن یک سیب آلوده به سیانور دست به خودکشی زده بود. او جواب داد که کاش این فکر به ذهنش رسیده بود، اما اینطور نبود.

استیوجابز زندگی توام باسختی وپرپیچ وخمی داشته است وهمچون همه انسان های خلاق ومبتکردردنیا هیچ گاه درمقابله باسختی های زندگی رفاه وتن پروری راانتخاب نکرد.

اوهمیشه افکاربلندی درسرداشت ومی خواست دست به کاری بزند که بتواندازطریق آن تحولی شگرف دردنیا پدیدآورد.

وچنین هم کرد.