برای رفتن به اداره­­ای، به یک آژانس زنگ زدم و منتظر شدم تا ماشین آمد. در جلو ماشین را باز کردم و سوار شدم. سلام و علیکی با راننده کردم و مسیرم را به او گفتم. مسیر نسبتاً کوتاهی بود. راننده آژانس از جمله افرادی بود که علاقه داشت زود باب صحبت را با مسافرین باز کند. اوخوشبختانه شانس آورده بود که من هم همیشه منتظر چنین موقعیتی­هایی برای ایجاد ارتباط با مردم هستم. صحبت­های خودش را با کلماتی منفی آغاز کرد، از ایراد به در و دیوار مملکت گرفته تا اشکال به نوع ماشین اش و مقایسه وضع خودش با دیگران و از همه بیشتر گلایه­اش از وضع مالی. حالتش خیلی عصبی بود و در عین عصبی بودن و آه کشیدن مدام، به نظر می­رسید آدم ساده­ای باشد. چون به قول قدیمی­ها همه چیزش را خیلی زود ریخت روی دایره