یادش بخیر، رشته­ام ریاضی بود و سرکلاس درس یکی از معلم­های بسیار سخت­گیر و جدی دوران دبیرستان که بسیار هم بر تدریس مسلط بود، نشسته بودم. او عادت داشت قبل از شروع درس جدید مسائل درس قبل را حل کند و این کار را برای محک زدن بچه­های کلاس معمولاً توسط خود بچه­ها انجام می­داد. هر بار کسی را بر پای تخته فرامی­خواند ، او می بایست مسائل را حل می­کرد و اگر درست حل نمی­کرد، سرنوشت محتومش بیرون رفتن از کلاس بود. به همین جهت حتی بازیگوش­ترین دانش­آموزان هم سر کلاس درس او میخکوب پشت میزشان می­نشستند و لب نمی­جنباندند. یک روز که اتفاقاً مبحث معادلات دلتایی مطرح بود، معلم به همین منوال